Katmai Nationaal Park

10 juli

Vandaag vertrekken we naar Katmai National Park. Het park is met de auto niet te bereiken, dus vliegen we eerst met Penair van Anchorage naar King Salmon. Dit is een propellervliegtuig waar slechts dertig personen in kunnen. Daarna moeten we nog een kwartiertje vliegen met een watervliegtuigje, spannend. Voor Penair moesten we ons gewicht opgeven en voor het watervliegtuigje worden we zelfs gewogen en op basis daarvan wordt bepaald wie bij wie in een vliegtuigje mag. Wij gaan in een 6-persoonsvliegtuig, samen met een zwitsers viertal. De rivier is wat wild en de piloot probeert een rustig stukje te vinden om op te stijgen. In King Salmon is het best koud en winderig en we informeren naar het weer bij Brooks falls, onze bestemming. Het zou er windstil en zonnig zijn, nog moeilijk voor te stellen, maar hij heeft gelijk. Na een mooie vlucht, met schommelingen, duiken en zakken, komen we in een zonnig Brooks falls aan. We krijgen eerst een berenbriefing. Een filmpje en wat toelichting door een ranger. De belangrijkste boodschappen:

- luister naar rangers;

- geen eten of drankjes, behalve water buiten de lodge of picknickplekken;

- geef beren altijd voorrang en de ruimte.

We checken in en leggen de rugzakken op de kamer. De man die onze cabin aanwijst, wijst ondertussen ook wat beren aan. Ik kan mijn ogen bijna niet geloven. Welke kant ik ook kijk, ik zie in de verte een beer, wow. Het is inmiddels tijd om te gaan lunchen en we horen dat we de brug niet over kunnen steken. Dat betekent dat je niet naar de watervallen kunt wandelen. Dus besluiten we eerst een hapje te eten, wie weet wanneer het weer kan. We zitten net aan tafel als iedereen ineens op staat. Een ranger zegt, dat er waarschijnlijk een beer langs de lodge loopt en ja hoor, er loopt vrolijk een beer langs het raam. Een paar minuten later schiet weer iedereen overeind, inclusief de rangers. Er loopt een mama beer met drie hele kleine beertjes, zo lief. Dit zijn jongen die in december zijn geboren en nu dus een half jaar oud. Zo klein hebben we ze nog nooit gezien. Volgens de ranger is dit de eerste dag dat ze te zien zijn hier. Later zien we nog en mama met één zo'n kleintje.

We besluiten snel door te eten en we treffen het de brug is net open en we gaan er gelijk heen. Maar achter ons komt een beer aanlopen, dus de ranger vraagt ons door te lopen, geen probleem. Eenmaal op de brug, gaat het hekje dicht en wij wanen ons veilig. Maar de ranger roept heel hard: "this is not a good moment to take photo's, cross the bridge". Dus dat doen we en dan kunnen we een platform op. Ik vraag waarom we op de brug niet veilig zijn. Ze legt uit dat je de brug altijd zo snel mogelijk moet oversteken, je moet daar niet klem komen te zitten tussen beren aan beide zijde. Het is een drijvende brug over het water met de vele zalmen. Je staat dan dus op hun eten en de brug is niet zo hoog dat de beer er niet bij kan. Oooo zit dat zo, weer wat geleerd.

Katmai NP is een groot natuurpark met veel beren. We logeren in Brooks Lodge bij Brooks Falls in de Brooks River. De zalm komt hier in grote getale de rivier op zwemmen en de beren komen hier dan vissen. Het park trekt dan ook vele berenliefhebbers en vissers. De lodge zit anderhalf jaar van te voren vol. We hoorden iemand vertellen dat hij op 2 januari dit jaar alvast voor juli volgend jaar geboekt had. Ik heb hem maar niet verteld dat wij pas in februari dit jaar voor juli dit jaar geboekt hebben. We hebben daar veel geluk mee gehad, onvoorstelbaar, maar ik ben er wel blij mee. Vissen kun je hier niet echt op je gemak, want een beer is ook altijd geïnteresseerd in de vis die jij vangt. Je mag maar één vis vangen voor jezelf en die moet je gelijk schoonmaken in het vrieshuis leggen. De rest moet je terugzetten. Als je een vis aan je lijn hebt en er nadert een beer, moet je de lijn doorknippen. Je mag hem niet binnen halen en zeker niet aan de beer geven. Zoals een ranger vertelt, wij zijn erg saai voor beren. Ze zien ons niet als voedsel en we hebben geen voedsel bij. Dus negeren ze ons en dat willen we vooral zo houden. Hierdoor kun je tussen de beren lopen, want ze zijn redelijk gewend aan menselijke aanwezigheid, zolang je de beren maar altijd ruimte (minstens 50 meter, maar liever 100 meter) en voorrang geeft. En je moet ze niet verrassen, dus altijd kletsen en in je handen klappen. Er zijn drie platforms waar je veilig kunt staan om beren te kijken. Dit is bij de brug, bij de grote waterval en langs de rivier. Voor de rest wandel je gewoon op bospaadjes. Zolang je niet dicht bij de vis of een jong komt, zal een beer je niets doen. Bij de waterval zitten de grote beren, in de rivier zitten meer de tieners en bij de brug zitten veel mama's met kleintje, ook wat tieners en jonkies die voor het eerst op eigen benen moeten staan.

We genieten met volle teugen van de beren en staan enige tijd op het platform bij de brug. De brug is voorlopig dicht want er zijn veel beren in de buurt. Wij besluiten verder te wandelen en wandelen met een paar andere mee. Prompt komen we een beer tegen, maar die loopt rustig verder en wij dus ook. Je moet en stuk door het bos op een smal paadje. Dit vind ik de eerste keer best spannend en ben blij dat we niet met tweeën lopen. Dan arriveren we bij de waterval. Het is heerlijk warm en we kunnen in het zonnetje de beren goed observeren. De beren proberen ieder een strategisch punt te vinden om de zalm te vangen. De één staat er boven op, de ander onderaan. Soms komen er jongere beren een plekje zoeken, maar dat wordt niet getolereerd. Als we bij het rivier platform staan, komt er ineens een hele grote grizzly aanlopen. De ranger legt uit dat dit een grote is en waarschijnlijk heel dominant. Hij gaat naar de grote waterval en de andere beren gaan gewoon opzij, zonder slag of stoot. Er wordt niet veel gevochten, een enkele keer. Meestal is lichaamstaal voldoende. Aan het eind van de dag koelt het wat af en we besluiten terug te gaan. De ranger wilde net vragen of wij wilden vertrekken. Er mogen maximaal 40 mensen op het platform bij de grote waterval. De hele middag is het vrij rustig geweest, maar nu komt er een grote groep mensen aan. De brug is namelijk de hele tijd dicht geweest, sinds wij hem hadden overgestoken, dus niemand kwam richting de watervallen. We vonden het al rustig.

Wij treffen het vandaag. Er staan al een heleboel mensen te wachten bij de brug, maar wij kunnen gelijk oversteken. We besluiten wat op te frissen en wat te gaan eten. We twijfelen of we 's avonds nog een keer naar de watervallen zullen wandelen. We zitten in middels zuidelijker en het wordt wel een beetje donker en 's avonds werken er veel minder rangers en zijn er minder toeristen op pad. We besluiten dat we niet stoer genoeg zijn en dat we vroeg onder de wol gaan en morgen lekker vroeg op staan.

's Nachts hoor ik ineens wat geloop rond onze cabin. Ik denk eerst aan een beer, maar dat zal wel niet, is waarschijnlijk een mens, maar de volgende dag ligt er een grote hoop berenpoep voor de cabin. Had ik nu maar uit het raampje gekeken. Zodra we buiten komen, zien we alweer beren in de rivier, wonderbaarlijk gewoon. Ik kan het nog steeds niet geloven. Echt, als je van beren houdt, moet je hier echt een keer naar toe.

11 juli

Na het ontbijt gaan we gelijk weer op pad, we treffen het weer, we kunnen de brug over. Daarna is hij gelijk weer gesloten. Vandaag moeten we de klok wat meer in de gaten houden. We moeten ons om 18:00 uur melden om terug te vliegen, maar aangezien de brug uren dicht kan zijn, moet je ruim van te voren proberen aan de juiste kant te komen.

Het is heerlijk rustig bij de watervallen, alleen mensen uit de lodge zijn er, want de dagtoeristen zijn er nog niet en de nieuwe gasten ook nog niet. Er kunnen maximaal zo'n 50 mensen slapen, als ze met vier personen in een cabin slapen, maar de meesten slapen zoals wij met z'n tweeën in een cabin, dus dan verblijven er niet veel hier.

Boven op de waterval staat een grote beer en die is nogal lui, hij verwacht echt dat de vissen in zijn bek springen, zonder dat hij veel moeite moet doen, maar blijkbaar werkt het wel, want hij heeft beet. Hij gaat even weg zijn visje opeten en dan komt er een andere grote beer. Die is wat handiger en heeft snel een vis. Als hij gaat eten, komt de eerste weer terug. Ze blijven elkaar de gehele middag afwisselen. Onderaan de waterval zit "Ugly", een beer met een lange neus. Hij zit, naar het schijnt, elk jaar op dezelfde plek. Hij vangt de ene naar de andere vis. Dit zal wel een dikzak worden. De meeste beren zien er nog erg mager uit. Ze hebben in de winter niet veel kunnen eten en de meeste hebben een lange tijd diep geslapen. Ze hebben veel vel, maar die moet nog opgevuld worden. De ranger vertelt dat sommige wel drie keer zo zwaar worden dan ze nu zijn, lekker rond, vol zoals je je een beer voorstelt. Er komt een nieuwe beer bij en dit is een hele goeie visser. Elke 10 minuten heeft hij wel een vis. Hij neemt dan een paar happen en laat de rest liggen. Er staat een jongere beer in de buurt, die eerst probeert zijn vis af te pakken, maar als dat niet lukt, neemt hij genoegen met de restjes. Aangezien de grote beer veel vangt en steeds minder er van eet, kan de andere beer bijna niet bijhouden met de restjes op te eten. Er komt een nog jongere en magerdere beer aan, die zijn kans schoon ziet er met bijna een hele vis vandoor gaat. Hij durft hem niet daar op te eten, maar grijpt hem bij zijn staart en rent ermee weg.

Inmiddels zijn er meer beren gekomen, de waterval staat vol. Als we de rivier afkijken, zien we er nog veel meer verderop. Vandaag is er al meer vis dan gisteren en daarom ook al meer beren. Ik zag al visioenen van beren file wanneer er nog meer zalm komt. Maar dat is niet zo. Hoe meer vis, hoe korter ze maar hoeven te vissen, om hun buik te vullen. Beter voor de beer, maar minder voor de toerist. Nu mogen we niet klagen.

We gaan even kijken bij de rivier. Hier proberen de jongere beren hun vis te vangen. Het ziet er vrolijk uit. Ze 'snorkelen' om de vissen te zien. Ze kijken dan onder water, maar houden hun oren boven om niks te missen wat buiten het water gebeurt. Ineens springen ze op, onbehouwen net jonge honden, door het lage water en soms… hebben ze ook nog een vis. De mamaberen met jonkies komen hier niet, want het is druk met andere beren. Ze zal altijd haar kinderen beschermen tegen andere beren. Maar uiteraard heeft ze wel honger en wil ze haar jongen voeden, dus ze wil ook graag vissen. Bij de brug is het wat rustiger, overzichtelijker en er zit volop zalm, dus daar zitten de mama's en de jonge beren. Vaak hangen hier ook nog hele magere jonge beren rond, die volgens de ranger voor het eerst op eigen benen moeten staan. Ze blijven dan vaak nog wat bij moeder in de buurt hangen, maar die wil ze niet meer. De jongen zijn dan ongeveer 2½ jaar oud. Het is taai voor deze jongeren. De ouderen gunnen ze niets, dus ze moeten zelf zien te vangen, maar hebben weinig ervaring en mogen niet op de beste plekken komen. Tja, het leven is hard voor een beer.

De twee dagen vliegen om, we genieten volop, overal waar je kijkt, loopt er wel een beer. De overnachting was best duur en nu we op de eerste dag al zoveel gezien hebben, twijfelen we of de tweede dag wel nodig was geweest. Maar deze twijfel wordt per direct weggenomen als we de Zwitsers weer spreken. Zij zitten weer bij ons in het watervliegtuig, maar hebben de nacht door gebracht in King Salmon, dus moesten gisteren ook terugvliegen. Toen hebben ze niet de mogelijkheid gehad om bij de watervallen te komen, omdat de brug steeds gesloten was. Toen hij eindelijk open was, was het niet verstandig om er nog over te gaan, omdat ze dan waarschijnlijk te laat zouden zijn voor het watervliegtuig. Dat kan dus ook. Dus we zijn blij dat we twee dagen in Katmai NP zijn geweest. Een schitterende afsluiting van onze vakantie. We vliegen weer terug naar King Salmon, eten daar wat en vliegen door naar Anchorage. Vanuit het vliegtuig zien we een moose in het water, in het zonnetje met een enorm gewei. Helaas kunnen we die niet meer op de foto zetten, ach je kunt niet alles hebben. Zoals iemand onderweg zei: "je moet wat overhouden, om voor terug te komen".

Er staat weer een lange reisdag voor de boeg richting Nederland. We worden waarschijnlijk weer opgehaald bij het vliegveld, waarschijnlijk is de tuin weer helemaal gedaan en het huis gepoetst. Wat zouden we toch doen zonder die ouders en broer en zus. Thanks!