Tangle Lakes

30 juni

De volgende dag begint weer met heerlijk weer. We gaan voor het ontbijt nog effe kijken of de moose in de buurt is. Hij is wel langs geweest, aan de sporen te zien, maar hij is er niet meer. Helaas. We gaan op weg naar Tangle Lakes, een gebied aan de Denali highway.

Onderweg komen we langs het dorpje North Pole. Er wordt gretig gebruik gemaakt van deze naam, want hier woont namelijk De Kerstman. We zien zijn rendieren en bezoeken zijn huis. Kitscherigheid ten top, maar grappig. Er is een terugtel klok tot de volgende kerst. Je vindt er allerlei brieven van kinderen die hun verlanglijstje naar de Kerstman hebben gezonden. Alle post aan de kerstman, zonder specifiek adres, wordt hier bezorgd, tja waar moet het anders heen. Je kunt ook speciaal een kaartje laten zenden vanuit dit plaatsje. Naar het schijnt is het rond kerstmis erg druk op het postkantoor van North Pole. Uiteraard nemen we een kleinigheidje voor onze kerstboom mee.

Onderweg zien we veel trucks, die uitzonderlijke aandacht krijgen van Patrick. De truck met veel blingbling en grote neus zijn mooi, maar ook de lading is vaak indrukwekkend. De meeste trucks van en naar Fairbanks rijden met twee trailers en zijn daarmee een lange combinatie. Deze trucks moeten ook lange stukken afleggen, zonder stopplaatsen. Er zijn nauwelijks dorpjes, als ze er al zijn, zijn ze zo klein dat er nog geen winkel te vinden is, laat staan een café of restaurant. Roadhouses zijn in dit deel ook niet veel, dus ze moeten sowieso steeds een paar honderd kilometer afleggen voordat ze iets tegenkomen om te eten.

Verder zien we regelmatig de Alyeska Pipeline. Nadat er olie gevonden was in Prudhoe bay, in het verre noorden van Alaska, moest deze natuurlijk ook vervoerd worden. De noordelijke zeeën zijn in de winter niet ijsvrij en daarom is gekozen om de olie over het land te vervoeren via een pijpleiding van ruim 800 mijl (1300 km). Echter, de grond is in Alaska ook vaak bevroren waardoor ingraven geen optie is. Als de grond ontdooit, zou de leiding kunnen verzakken. Daarom ligt de pijplijn bijna over de gehele lengte een paar meter boven de grond en daarmee vormt het tegelijk geen belemmering voor het wild. De pijplijn ligt parallel aan de snelweg, dus we zien hem regelmatig. Hij eindigt in Valdez, waar we over een paar dagen aankomen.

Eerst naar Tangle Lakes. Intussen is het weer wat minder geworden. Regelmatig valt er veel regen, dan klaart het weer op. De uitzichten onderweg zijn prachtig, steeds weer nieuwe bergen, meren en rivieren, maar af en toe trekt het geheel dicht met mist. Het is kwartiertje droog als we bij Tangle Lakes Inn aankomen en de koffers naar binnen dragen, maar tijdens het diner gaat het onweren en regenen. Na het diner klaart het net zo snel op als het dicht trok. Het wordt nog zo mooi, dat Patrick en ik nog een kleine wandeling maken. Het is ijskoud, maar helder met een mooi zonnetje. Er ligt verse sneeuw op de bergtoppen en het uitzicht is wederom adembenemend. Wij hebben de kamer met de naam Wolfhaven. Een cabine met eigen douche en toilet en veel ramen met het mooiste uitzicht op het meer. Één nadeel, de zon gaat niet onder en hij schijnt vol op ons cabineke en we hebben hele lichte gordijnen. Ik slaap snel in, maar word na een half uurtje even wakker en doe mijn oogjes open, maar snel weer dicht. Het is net of je midden op de dag op je bed ligt, zo licht in de kamer. We sliepen op zich redelijk, maar elke keer als ik een beetje wakker werd, schrok ik steeds en dacht ik dat we ons verslapen hadden, omdat het steeds zo licht is. Je lichaam snapt daar niets van.

1 juli

Maar tegen de tijd dat het wel tijd is om op te staan, schijnt de zon niet meer binnen, want er hangt een dikke mist. Onze cabin ligt ongeveer 10 meter van de weg, maar die is niet meer in zicht. We besluiten wat langer te blijven liggen en tijdens het ontbijt zijn we aan het verzinnen wat we gaan doen, nu het zo mistig is. Maar het weer verrast ons in positieve zin, want binnen een kwartier trekt de nevel volledig weg en schijnt de zon. Ongelofelijk hoe snel dat dat kan gaan. We besluiten een wandeling te maken en de Denali Highway te verkennen. We gaan snel de rugzakken inpakken voor vandaag.

Voordat de snelweg van Anchorage naar Denali NP bestond, was de Denali Highway dé doorgaande route om in het natuurpark te komen. Destijds lag het bezoekersaantal lager dan nu, maar dat is ook niet zo vreemd. Voor verkeer dat zich niet op sneeuw kan voortbewegen, is de weg enkel open van half mei tot half september. Maar ook dan is het een niet onderhouden gravelweg. We stoppen op een paar plaatsen om wild te spotten of een korte hike te doen. Tijdens de eerste trail die we lopen, stranden we halvewege, omdat we een beekje niet kunnen oversteken met onze wandelschoenen onder natte voeten te krijgen. We proberen het nog via een andere weg, maar lopen weer hetzelfde watertje aan.

Een volgende trail hebben we meer geluk. Hier kunnen we heerlijk wandelen. We kunnen ver een dal in kijken en zien dat het daar begint te regenen. We twijfelen even, maar besluiten toch door te lopen. We hebben geluk, want de regen trekt achter ons door en wij worden niet nat. Als we aan het eind van de trail zijn, verwachten we eigenlijk weer het dal in te kunnen kijken, maar dat valt tegen. We eindigen midden in de tundra die momenteel erg nat is. Op de terugweg, pakken we tijdens de laatste kilometer we nog een klein beetje regen en hagel mee, maar daar lijden we niet onder.