Caïro

We vliegen vanuit Düsseldorf naar Caïro met Egypt Air. Dit was de goedkoopste manier om met het vliegtuig in Egypte te komen. Commentaren over deze vliegtuigmaatschappij waren erg wisselend. Dus we zijn erg benieuwd of we wel op ons gemak gaan vliegen. Nou dat valt allemaal mee. Niks mis mee. Alleen het eten, het is de allereerste keer dat wij niets op heben van de maaltijd die we geserveerd krijgen. Vliegtuigeten staat niet bekend om zijn verfijnde smaak, maar meestal vullen we toch onze maag ermee. Deze keer eten we beiden het toetje op en de rest wordt na een paar proefhapjes met rust gelaten. Het is vlucht van slechts 5 uur, dus met een ligakoek komt je een heel eind.

Eenmaal in Caïro willen we gauw richting bagageband, maar …… oeps ook in Egypte is het nieuws over de Mexicaanse griep aangekomen. Zodra we binnen zijn, wordt bij iedereen de thermometer in het oor gestoken. Joepie, wij hebben geen koorts. We zoeken gauw onze rugzakken op en nemen een taxi naar ons Hostel Pension Roma. Gelukkig hebben we het adres in het Arabisch bij ons, want hoewel iedereen het hostel kent, is het toch best lastig om het adres te vinden. Eenmaal daar aangekomen, staat de lift voor ons klaar. We stappen automatisch in. Als ik iets beter had gekeken, had ik waarschijnlijk de trap genomen. Kijk maar eens bij de foto's hoe de lift eruit ziet, maar hij blijkt gewoon betrouwbaar te zijn. Het hostel zit op de vierde verdieping van het gebouw (Pension Roma, sharia mohammed Farid 169, in het stadscentrum) en heeft ruime kamers sommige met eigen douche. Toilet is altijd gedeeld. Wij hebben toevallig een driepersoonskamer met douche en alle ruimte voor onszelf. We hebben lakenzakken bij, maar het is hier gewoon keurig netjes en goed verzorgd en erg rustig.

We gaan op zoek naar wat eten. We lopen nog wat onwennig door de stad. We vallen enerzijds erg op, want er lopen verder nauwelijks toeristen. Anderzijds zijn ze er voldoende aangewend, dat we toch nog redelijk op gaan in de massa. We worden in ieder geval niet veel aangesproken. We komen er nog wel achter dat dit op sommige plekken heel anders is. We dwalen wat rond en besluiten een broodje gyros/shoarma te eten. Het is even wennen voor ons. Ze spreken nauwelijks Engels en wij begrijpen de borden niet. Dus ik wijs maar gewoon aan wat we willen hebben. Vervolgens rekent Patrick af en krijgt wisselgeld. Veel te weinig. Hij geeft dit aan en krijg nog wat bij. Nog steeds veel te weinig. Dan neemt de kassier alles terug, begint opnieuw en dan klopt het wel. Voor dergelijke praktijken waren we gewaarschuwd, dus de eerste zijn we zonder kleerscheuren doorgekomen. We dwalen nog wat verder rond en kijken onze ogen uit naar de winkels. Het is eigenlijk de eerste keer dat we vrouwen zien in Egypte. Op de resorts werken voor 99% mannen, die uit Caïro of andere steden komen en daar steeds drie maanden werken en een week vrij hebben. De vrouw en kids blijven achter in de woonplaats. De meeste vrouwen hebben een hoofddoek op en zijn verder heel modern en netjes gekleed. Ik had meer vrouwen in gallabeyya's verwacht. De winkels laten allerlei mooie jurken zien en de meest sexy lingerie. Patrick wordt steeds benieuwder wat de vrouwen eigenlijk onder die grote jurken aan hebben in Nederland. Al zijn er gallabeyya's in alle kleuren en maten te koop, in Egypte de meeste vrouwen dragen westerse kleding. We zoeken op tijd ons bed op. De waaier aan en we slapen al snel als een roosje.

De volgende dag zoeken we eerst het Egyptisch museum op. Al lopend daarheen worden we aangesproken door een Egyptenaar die "niets van ons wilt, maar gewoon een praatje wil maken". We zijn op onze hoede, maar het lijkt erop dat hij echt niets wil verkopen, ergens heen wil leiden of wat dan ook. Hij raadt ons alleen aan morgen naar het Egyptisch museum te gaan en vandaag naar de piramides. Ik denk nu komt het, hij weet natuurlijk een goede gids of taxi, maar nee, hij geeft dat dat we met de bus kunnen gaan, hij wil wel met ons meelopen. De reden is dat een belangrijke politieke top bijeen is en vandaag in de buurt van het museum en morgen bij de piramides. Waarschijnlijk is er veel meer beveiliging en sommige onderdelen zijn dan dicht om eventuele aanslagen te voorkomen. We twijfelen en besluiten terug naar het hostel te lopen om wandelschoenen aan te doen en wat zonnebrand op te smeren, want bij de piramides is verbranden snel gebeurd. De man wil op ons wachten, maar we geven aan dat dat echt niet hoeft.

We lopen terug, maar de schoonmaker heeft onze sleutel. Dus we kunnen er effe niet bij. We informeren voor de zekerheid bij de receptie. Die weten niets van een politieke top en zeggen dat we gewoon moeten doen waar we zin in hebben. Dus we laten de wandelschoenen voor wat ze zijn en lopen voor de tweede keer richting het museum. Achteraf hebben we helemaal niets gemerkt. Er liep wel erg veel politie en strenge beveiliging (dagrugzak moet overal door een scan), maar dat blijkt gewoon dagelijkse kost te zijn. Wat de man dat voor ons in petto had, kunnen we alleen naar gissen.

In het museum is het redelijk druk, vooral met toeristen. Opvallend is de kleding. In de rest van Caïro zie je geen mensen met korte broeken, want Egyptenaren zelf dragen die niet. Patrick en ik hebben ook iets langs aangetrokken. Maar in het museum loopt iedereen in hemdjes, korte rokjes en broeken. Je ziet direct verschil tussen de toeristen die met de bus vanuit een resort zijn gekomen en degene die op een andere manier een reis door Egypte maken (individueel of met een groep). Op zich is het een heel mooi museum, maar helaas zijn Patrick en ik nogal cultuurbarbaren en wij zijn altijd snel rond. We slaan musea ook vaak over, omdat we nu eenmaal andere zaken veel interessanter vinden. Toch is het Egyptisch museum de moeite waard, want alleen al de toetachamonzaal is indrukwekkend. We gaan daarna een hapje eten en zitten te verzinnen of we een biertje of een wijntje bij het eten willen. Helaas het restaurant schenkt geen alcohol. Oeps, dat zijn we niet gewend, in resorts is er altijd volop alcohol, maar het is natuurlijk wel logisch in een Islamitisch land. Na eten nemen een taxi naar de Citadel.

De Citadel is een vesting gebouwd in 1176. Je hebt hier mooi uitzicht over stad. Je kunt zelfs de piramides zien vanaf hier. We hadden het zelf nog niet gezien, maar een behulpzame bewaker neemt ons mee voorbij de touwen, waar je eigenlijk achter moet blijven. Uiteraard houdt hij zijn hand op voor een 'tip'. Hij stuurt ons vervolgens naar een soort van museum, dat wij niet zo interessant vinden, maar hij dirigeert er ons elke keer heen als we terug willen lopen. Hij denkt dat we hem niet begrijpen. Och, voor zijn plezier lopen we er dan toch maar doorheen, want we komen toch niet voorbij hem. Daarna bezoeken we de Mohamed-Ali moskee . Hier moet ik een soort gallabeyya aan, omdat ik toch nog te bloot ben, ondanks min lange rok en shirt. De moskee is schitterend om te zien. Mooie versieringen en accenten in het gebouw. De sfeer is ook erg leuk. Het is uiteraard buiten de diensten en iedereen is welkom. Jong en oud, moslim of niet, Egyptische en buitenlandse toeristen, alles loopt door elkaar. De één neemt foto's, de volgende zit te bidden en anderen zitten gewoon te babbelen.

We genieten voor de rest lekker van het mooie weer. Tegen het eind van de middag verlaten we de citadel en besluiten we de taxi te nemen richting Khan El-Khalili. Dit is de soek in de Islamitische wijk van Caïro. Een levendige markt. In eerste instantie lopen er meer westerlingen dan Egyptenaren, maar zoals altijd, gaan we gewoon straatje links, rechts enzovoorts en voor je weet loop je alleen. Ahum, alleen? Volgens mij loop je nooit alleen op de soek, want het blijft een flinke drukte, maar nu met Egyptenaren. We dwalen nog wat rond en besluiten op een terrasje te gaan zitten om een lekker biertje te nemen. Tja, dat valt niet mee in een Islamitisch wijk. Geen alcohol voor ons.

's Avonds zoeken we een leuk plekje om te eten. We besluiten bij International Public meal Kochery (op de hoek van sharia Emad ed-Din en Sharia Alfi Bey) kochery te gaan eten. Een klein tentje met een hele aardige eigenaar. Hij vraagt ons of we ooit kochery hebben gegeten. Het is bijna standaard voedsel voor een Egyptenaar, maar wij kennen het nog niet. Hij laat mij in het kleine keukentje zien hoe het klaar gemaakt wordt en wat er dus allemaal in gaat (linzen, macaroni, spaghetti en uien met pikante tomatensas). Het ziet er wel lekker uit. … is zonder vlees. Omdat Patrick graag wel vlees eet, kies ik voor hem een ander soort potje uit. Het lijkt meer op macaroni met gehakt en kaas. We krijgen er pittige saus bij. Het smaakt prima. Halverwege de maaltijd wisselen van bord, omdat we het allebei lekker vinden. Weer geen biertje bij het eten, maar met wat 7-up smaakt het ook. De rekening is nog het leukst. Het eten is nergens duur hier, maar avondeten voor 14 Egyptische pond (€ 2,00) is wel erg goedkoop.

We struinen nog wat rond en genieten van het avondleven van de Egyptenaren. Het valt ons hier met name op dat vrouwen wel een hoofddoek dragen, maar verder niet voldoen aan het beeld dat we vaak hebben van moslim vrouwen. Het zijn erg zelfstandige trotse vrouwen. Modern, wereldwijs en zelfbewust. Mannen spreken ons regelmatig aan omdat men ons wil 'helpen' (lees: geld aan ons verdienen), maar dat geeft niet. Hier is het overigs al een stuk minder dan in de toeristische delen van Caïro.

We besluiten in een speciaal drankenwinkeltje wat bier te kopen, om lekker op de kamer te drinken. Dit is een circus apart. Wij pakten het bier uit de koelkast en lopen naar de kassa, maar zo werkt het niet. Het is een piepklein winkeltje, waarin drie man staat te werken. Je bestelt bij de eerste hetgeen je wilt hebben en dan krijg je een bonnetje. Met dit bonnetje loop je naar de kassa (1 meter verder) en reken je af. Je krijgt dan een bewijsje dat je betaald hebt en dan kun je naar de laatste balie (tussen de twee andere balies in) en daar lever je je bonnetje in en krijg je het drinken in een donkere plastic zak mee.